08.12.2020 r.

Temat: Świąteczne dekoracje.

1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych

– „Wyruszamy!” – zabawa orientacyjno-porządkowa. R. proponuje dziecku wyprawę do krainy Świętego Mikołaja. Przy dźwiękach dowolnej muzyki świątecznej dziecko „podróżuje samochodem” – porusza się swobodnym biegiem w różnych kierunkach, a gdy melodia cichnie, naśladuje pompowanie koła – wykonuje skłony, naśladuje naciskanie dłońmi na pompkę. Na dźwięk dzwoneczków (łyżka o łyżkę) dziecko tworzy zaprzęgi reniferów i porusza się w rytmie. Gdy dzwonki milkną, zatrzymują się i naśladują rozgarnianie śniegu kopytami.

– „Marsz z przeszkodami” – ćwiczenie uruchamiające duże grupy mięśniowe. Dziecko porusza się marszem w rytm wystukiwany przez R., wykonuje zadania podawane kolejno przez R.: idzie po lodzie, stawia duże kroki przez zaspy śniegu, idzie na czworakach przez gęste krzaki, czołga się w niskich jaskiniach.

– „Tor przeszkód” – ćwiczenia sprawnościowe. R. z dzieckiem ustawia tor przeszkód z krzeseł, poduszek, klocków itp. Dziecko pokonuje tor.

Po ścieżce – przejście po ścieżce ułożonej z poduszek.

W ciasnych jaskiniach – ślizg pod krzesłami, w leżeniu przodem.

Przez komin – dziecko przekłada zawiązany szalik dorosłego od stóp do głowy, a następnie od góry do dołu, na przemian.

Lodowy most

– dzieci wykonują przejście równoważne po rozłożonym sznurku, omijając przeszkody w postaci klocków.

– „Transportujemy prezenty” – ćwiczenie mięśni wysklepiających stopy. Dziecko chwyta palcami stóp skarpetki i idzie, przenosząc je do koszyka lub miski.

– „Czas na prezent” – ćwiczenie relaksujące. Po trudach podróży do krainy Świętego Mikołaja przyszła pora na prezent. R. proponuje, aby dziecko wybrało swoją ulubioną zabawkę, którą chciałoby się pobawić.

– „Marsz do Mikołaja” – swobodny marsz po pokoju. Dziecko maszeruje śpiewając znaną mu piosenkę o Świętym Mikołaju.

 2. „Niespodzianka” – zabawa plastyczna.

Dzieci czerwoną farbą malują plastikowe butelki po wodzie lub jogurcie (maks. półlitrowe). Farba powinna być gęsta, dobrze kryjąca. Do malowania

wykorzystujemy grube pędzle. Prace ustawiamy do wyschnięcia, będą potrzebne w II części dnia.

 3. „Choinka” – pamięciowe opanowanie wiersza.

Choinka

Bożena Forma

W kącie naszej sali pięknie wystrojona,

panna choineczka uśmiecha się do nas.

Na niej bańki, łańcuch, lampki choinkowe.

Gwiazdeczki prześliczne, złocone, bajkowe.

Na jednej gałązce piernikowe ludki,

a na innej siedzą małe krasnoludki.

Pajacyk, kogucik, maleńkie serduszka,

chrupiące ciasteczka, pachnące jabłuszka.

Wokoło tańczą dzieci, kolędy śpiewają,

na choince świecidełka radośnie wieszają.

 

R. prosi, aby dziecko podczas słuchania wiersza zapamiętało, jakie ozdoby były na choince. Następnie dziecko opowiada, co zdołało zapamiętać: bombki, łańcuch, lampki, gwiazdki, ludziki z piernika, krasnoludki, pajacyka, kogucika, serduszka, ciasteczka, jabłuszka. 

R. ponownie mówi wiersz (wolno), a dziecko powtarza według kolejności występowanie ozdób w wierszu. Podczas kolejnego powtórzenia dziecko włącza się do deklamowania wiersza. Jednocześnie R. może wprowadzić wyrazy do globalnego czytania: lampki, krasnoludki, pajacyk, kogucik.

Dzieci zdolne dokonują analizy i syntezy głoskowej wybranych nazw ozdób

choinkowych (o łatwej budowie fonetycznej). 

4. „Pajacyki przy choince” – zabawa ruchowa.

Dziecko dobiera się w parę z R. lub rodzeństwem – jedno jest pajacykiem. Dziecko porusza się przy dźwiękach utworu „Zima” Antonia Vivaldiego. Gdy muzyka cichnie, dziecko będące pajacykiem stoi nieruchomo. Druga osoba „ustawia” pajacyka – mówi, jak ma ułożyć ręce, nogi, tułów, głowę, a pajacyk to wykonuje. Po wznowieniu muzyki następuje zamiana ról.

Link do utworu

5. „Prezenty od Świętego Mikołaja” – zapoznanie dzieci ze zwyczajem obdarowywania prezentami.

Dzieci wspominają swoje spotkanie ze Świętym Mikołajem, opowiadają, jakie emocje im towarzyszyły, jakie prezenty otrzymały. R. opowiada dzieciom legendę o biskupie Mikołaju:

Mikołaj pochodził z Miry, która znajdowała się dawno temu na terenie dzisiejszej Turcji. Jego rodzice byli bardzo bogaci, więc mógł nic nie robić, a i tak nie zabrakłoby mu pieniędzy. On jednak, gdy dorósł, wolał pomagać

biednym. Wykorzystał swój majątek, by kupować im jedzenie, ubrania i inne najpotrzebniejsze rzeczy. Był bardzo dobrym, uczciwym i życzliwym człowiekiem, dlatego mieszkańcy Miry wybrali go na swojego biskupa. Mikołaj wiódł długie dobre życie. Co roku, 6 grudnia, obchodzimy jego imieniny, mikołajki. Dziś na całym świecie są świątynie pod jego wezwaniem.

6. „Mikołaj” – zabawa plastyczno-techniczna.

Dzieci przynoszą butelki pomalowane na czerwono w I części dnia. R. pyta:

Czy domyślacie się, co będziemy robić z butelek?

(postać Mikołaja). R. daje dziecku watę i gotowe elementy – oczy, usta (można wykonać własnoręcznie). Z kolorowego papieru dzieci wycinają głowę, ręce, buty i naklejają wszystko na butelkę. Na czubku butelki przyklejają czapkę

– formują ją z bibuły. Gotową prace dziecko przyniesie do przedszkola gdy się spotkamy.

Dziecko układa też wyraz Mikołaj z gotowych liter i nakleja na podkładce.

7. Zapraszamy dziecko na spacer. Obserwowanie świątecznych ozdób na budynkach, wystawach sklepowych, podawanie ich nazw. Wzbogacanie słownictwa dzieci o słowa: lampiony, girlandy. Używanie słownictwa określającego emocje: cudowne, niezwykłe, urocze.

Dla chętnych dzieci na długie popołudnie:

8.„Choinka” – zabawa plastyczna. Przygotuj zieloną kartkę, nożyczki, klej. Powodzenia.

Link do instrukcji

07.12.2020 r.

Temat: Życzliwość wokół nas.

1. Zaśpiewajmy wspólnie piosenkę o Mikołaju. Mam nadzieję, że odwiedził Cię wczoraj w domu?

Link do piosenki

2. „Iskierka przyjaźni” – zabawa integracyjna (w dowolnym czasie, najlepiej kiedy jest rodzina w komplecie)

Dziecko siedzi w kole z rodziną, wszyscy krzyżują ręce przed sobą, chwytają się za dłonie. Dziecko podaje iskierkę – mocniej ściska dłoń członka rodziny po prawej stronie. Wszyscy kolejno podają iskierkę do momentu, aż wróci ona do dziecka .

3. Czarodziejka

Joanna M. Chmielewska

Julka miała jedno wielkie marzenie. Chciała zostać czarodziejką. Nie po to, żeby wyczarować krasnoludka, który sprzątałby za nią pokój (chociaż taki krasnoludek bardzo by się przydał). I nie po to, żeby powiększyć swój ukochany rower, który dostała kiedyś od babci. Od tamtego czasu Julka urosła, a rower niestety nie. I właśnie wczoraj tata powiedział, że trzeba go oddać młodszej kuzynce, a Julce kupić nowy. Ale Julka kochała swój stary rower i wcale nie chciała go oddawać. Ach, gdyby tak mogła sprawić, że rósłby razem z nią! Czarodziejki na pewno umieją takie rzeczy. Mimo to wcale nie dlatego pragnęła zostać czarodziejką. Julka chciała zrobić coś o wiele większego. Chciała zmienić świat. Bo przecież gdyby ludzie dobrze innym życzyli, częściej się uśmiechali, pomagali sobie nawzajem, po prostu byli życzliwi, to świat byłby lepszy, prawda? I może nawet wojny by się skończyły? Julka musiała znaleźć jakiś magiczny sposób, żeby tak się stało. Ale najpierw musiała zostać czarodziejką. Tylko jak to zrobić? A gdyby tak zamiast do pierwszej klasy w zwykłej szkole dostała się do szkoły dla czarodziejek? Tylko czy rodzice się zgodzą? I ciekawe, gdzie jest taka szkoła? Może Laura będzie wiedziała? Starsza siostra siedziała w swoim pokoju pochylona nad zeszytem od matematyki.

– Laura, gdzie jest szkoła dla czarodziejek?

– Co? – Laura spojrzała na siostrę, jakby ta spadła z księżyca.

– Czy wiesz, gdzie jest szkoła dla czarodziejek? – powtórzyła Julka.

– W bajce.

– Ale nie w bajce, tylko tak naprawdę.

– Nigdzie.

– To gdzie czarodziejki uczą się czarować?

– Nigdzie. Czarodziejek nie ma na świecie. Są tylko w bajkach.

– Nieprawda! – zaprotestowała Julka.

– Prawda!

– Kłamiesz! Spytam mamę! – Julka była bliska płaczu.

– To sobie pytaj! – Laura wzruszyła ramionami i wyszła do kuchni.

Zachrobotał klucz w zamku. Obie siostry rzuciły się do drzwi.

– Mamo, prawda, że są czarodziejki? – spytała Julka.

– Pewnie, że są – odpowiedziała mama, zdejmując kurtkę. Julka spojrzała na Laurę zwycięsko.

– Oczywiście w bajkach – dodała mama.

– A widzisz? I kto miał rację? – Teraz Laura triumfowała.

Julka nie mogła znieść jej miny. Chciała znaleźć się jak najdalej od siostry.

– Mamo, mogę iść na dwór? – spytała, przełykając łzy.

– Możesz, tylko bądź blisko domu.

Na placu zabaw przed blokiem nie było dziś dzieci. No i dobrze, bo Julka chciała być sama.

– Nie zostaniesz czarodziejką – zaskrzypiała huśtawka, ledwie dziewczynka na niej usiadła.

– Nie zostaniesz czarodziejką – powtórzyła karuzela, a za nią zjeżdżalnia i piaskownica. Jakby tego było mało, z klatki schodowej wyszła właśnie pani Kowalska. Na szczęście była na tyle daleko, że dziewczynka mogła udawać, że jej nie widzi. Julka zazwyczaj mówiła sąsiadom „dzień dobry”. Ale pani Kowalskiej wolała schodzić z drogi. Zresztą wszyscy jej unikali; i dzieci, i dorośli. No cóż, pani Kowalska wcale nie była miła. Często siadała w oknie swojego mieszkania na parterze, obserwując dzieci na placu zabaw. Krzyczała, że za głośno się bawią, trzaskają drzwiami, zabłoconymi butami brudzą schody, a rodzice wcale ich nie pilnują. Nic jej się nie podobało i ciągle na coś narzekała. Kiedy pani Kowalska wyjmowała chusteczkę, Julka zauważyła, że wypadła jej z torebki kartka. Patrząc na oddalającą się sąsiadkę, zastanawiała się, co zrobić. Nie miała ochoty na spotkanie z panią Kowalską, ale jeśli na tym papierze jest napisane coś ważnego?

– Proszę pani!

Pani Kowalska odwróciła się zaskoczona.

– Dzień dobry, ja chciałam... to wypadło pani z torebki. – Julka podała sąsiadce kartkę.

– Moja recepta! – zdziwiła się pani Kowalska. – Gdybyś jej nie znalazła, musiałabym jeszcze raz iść do lekarza. – Schowała receptę do torebki i przyjrzała się Julce. – Ty chyba mieszkasz w moim bloku?

– Tak.

– Jak masz na imię?

– Julia.

– Julia... mhm...

– A pani jak ma na imię? – zdobyła się na odwagę Julka.

– Ja? Róża – odpowiedziała pani Kowalska trochę zaskoczona, bo dawno nikt jej nie pytał o imię.

– Ale ładnie! Moja lalka ma na imię Róża.

– Aha – pani Kowalska nie wiedziała, co mogłaby jeszcze powiedzieć.

– Do widzenia – powiedziała Julka, bo też nie wiedziała, o czym miałaby rozmawiać z panią Kowalską.

– Do widzenia, Julio. Dziękuję.

Kiedy następnego dnia Julka szła z mamą do sklepu, spotkały panią Kowalską.

– Dzień dobry – odezwały się jednocześnie mama i Julka.

– Dzień dobry – Pani Kowalska najpierw odpowiedziała mamie, a potem uśmiechnęła się do dziewczynki. – Dzień dobry, Julio.

– Niemożliwe! Kowalska i uśmiech! – odezwała się mama, kiedy sąsiadka była już daleko.

– Chyba ktoś ją zaczarował!

A Julka uśmiechnęła się tajemniczo.

 

Po odczytaniu opowiadania R. pyta dziecko:

Jak miała na imię dziewczynka z opowiadania? Kim chciała zostać i dlaczego? Do jakiej szkoły chciała iść dziewczynka? W jaki sposób pomogła sąsiadce? Co można powiedzieć o zachowaniu Julii? W jaki sposób ty być postąpiła?

Dlaczego możemy powiedzieć, że Julia jest czarodziejką? Jak myślisz, co jest potrzebne, by być czarodziejką? Dziecko ocenia postępowanie bohaterki opowiadania.

4. „Serce z dłoni”– zabawa ruchowo-naśladowcza.

Dziecko porusza się w różnych kierunkach przy dźwiękach dowolnej melodii. Na pauzę w muzyce staje nieruchomo, a z dłoni formuje serduszko. Dziecko dobiera się w pary z R.  tworzą wspólne serce z rąk.

5. „Jak postąpisz?” – zabawa dydaktyczna. R. przygotowuje karteczki z narysowanymi przedmiotami (np. czapka, sanki, autobus, buty). Układa je w stosik, rysunkiem do dołu. R. odkrywa jeden obrazek i opowiada scenkę związaną z tym przedmiotem. Jeśli np. jest to czapka, R. opowiada: Pewna dziewczynka zgubiła w szatni czapkę...

Dziecko opowiada, w jaki sposób można pomóc dziewczynce. Inne przykładowe scenki problemowe:

Kolega założył odwrotnie czapkę. / Dziewczynka nie potrafi założyć butów./ Ania myje ręce, ale nie potrafi zakręcić kurka z wodą./ W autobusie nie ma wolnych miejsc, a na przystanku wsiada starsza pani z ciężkimi zakupami./ Młodszy brat chce bawić się twoim samochodem./ Koleżanka jest smutna, ma łzy w oczach./ Dzieci zjeżdżają z górki na sankach, ale twój kolega jest smutny, bo nie ma sanek.

Dziecko szuka rozwiązania.

 6. „Łańcuch z serc” – zabawa plastyczna.

Dziecko wykonuje girlandę. Otrzymuje od R. kartki A4 z narysowanym sercem, które wycina nożyczkami. Następnie R. maluje dłonie dziecka wałeczkiem do malowania farbami (kolor według uznania), dziecko odciska je na sercu. Zrób kilka takich serc. Gdy prace wyschną, można wykonać w nich dziurki i nawlec serca na sznurek. W ten sposób powstanie girlanda przypominająca o niesieniu pomocy i o życzliwości w stosunku do innych.

7. Praca z KP2.24–25 – wypowiedzi dziecka na temat tradycji bożonarodzeniowych, rozmowa o wzajemnej pomocy i byciu życzliwym, wyszukiwanie i liczenie elementów na ilustracji.

Na koniec proponujemy spacer. Obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie. Wyrabianie samodzielności podczas zmieniania odzieży wierzchniej i obuwia. Pamiętajcie o maseczkach!  

8. „Sosna czy świerk?” – poznawanie wielozmysłowe podczas spaceru do parku lub lasu lub ogrodu.  Dziecko ogląda gałązki sosny i świerku, jeżeli to możliwe dotyka, porównuje ich długość oraz gęstość igliwia. Następnie wącha gałązki, określa ich zapach.

 Data: 04.12.2020

Temat: Zimowe szaty zwierząt.

1. Taniec na rozgrzewkę- zumba dla dzieci.

Link do tańca

2. Zimowe szaty zwierząt- rozmowa kierowana na temat przystosowania się zwierząt do warunków atmosferycznych. Rodzic kieruję rozmową tak, aby dzieci doszły do wniosku, że natura pomaga zwierzętom w przetrwaniu zimy: Zwierzęta mają gęstą sierść i tak zwany podszerstek, który tworzy nieprzemakalną warstwę chroniącą je przed utratą ciepła. Rodzic zadaje pytanie problemowe "Dlaczego zające zimą przybierają barwę białą a nie np.: różową czy żółtą? Dzieci same powinny wnioskować, że zmieniając barwę sierści na biała (jak śnieg) zające są mniej widoczne dla swoich naturalnych wrogów

 Dokonaj analizy głoskowej wyrazów:      LIS         SOWA        SARNA

3. Zabawa ruchowa z czworakowaniem "Zajączki" - dzieci poruszają się po pokoju naśladując skoki zająca - dłonie oparte na dywanie.

4. "Sowa"- praca plastyczno-techniczna. Dzieci wykonują postać sowy z wykorzystaniem rolki po papierze toaletowym. Przed przystąpieniem do pracy omawiają wygląd zwierzęcia, jego charakterystyczne cechy.

5. Zabawa matematyczna "Droga do lisiej jamy". Rodzic wyznacza w odległym końcu mieszkania miejsce w, którym znajduję się lisia jama. Proponuje dziecku mierzenie drogi do lisiej jamy :

-Pomiar drogi krokami

-Pomiar drogi stopami

-Pomiar drogi papierowymi paskami o długości 20cm.

6. Zabawa badawcza ze śniegiem.

Kochani, wczoraj spadł śnieg, sprawdźmy czy jest on czysty. Postępuj jak dzieci na filmiku.

Link do doświadczenia

7. Piosenka o  Świętym Mikołaju. Niedługo odwiedzi nas Święty Mikołaj - posłuchajcie piosenki. Możecie spróbować ją zaśpiewać.

Link do piosenki

8. Przygotuj laurkę dla Świętego Mikołaja i połóż ją 6 grudnia na swoje wyczyszczone buty.

 

03.12.2020 r. (czwartek)

Temat: Pamiętajmy o małych przyjaciołach.

Kształtowanie codziennych nawyków higienicznych po zabawie i przed posiłkiem.

1. Tańce połamańce.

Zapraszam Was do zabawy „Spoko –loko”, tańce połamańce wspólnie z domownikami.

https://youtu.be/MG6iPAU2b0I

2. "Echo rytmiczne" – zabawa muzyczna

Dziecko siedzi na dywanie wyklaskuje rytm i śpiewa krótkie zdania podane przez rodzica, np.

Pada, pada biały śnieg. Od rana pada śnieg, ulepimy bałwana.

Dziecko powtarza. R. wręcza dziecku dowolny instrument, którym dysponuje w domu, zaprasza do wystukania danego rytmu. Następuje zmiana ról, dziecko podaje rytm rodzicowi, który ma go odtworzyć.

3. Rozmowa nt. treści wiersza:

Kto pamięta o zwierzętach

Iwona Salach

Leśnik sarnom wyniósł siano

i sól do solniczki,

a wiewiórka chowa w dziupli

swoje smakołyczki.

 

Lis futerko kupił nowe,

wróble zaś zmieniły piórka.

W sen zapadły jeże, żaby,

śpi już nawet mała pszczółka.

 

Cisza w lesie coraz głębsza,

pochowały się zwierzęta.

Co też zimą będą jadły?

Czy też o nich ktoś pamięta?

 

Pan leśniczy dba o sarny

w swej leśnej zagrodzie.

My o ptaki dbać musimy,

lecz w naszym ogrodzie.

 

Dzieci słuchają wiersza, następnie wyszukują na obrazku (książeczka ze zwierzętami wybrana przez rodzica) zwierzęta, opowiadają, co one lubią jeść, w jaki sposób można im pomóc.

R. pokazuje dzieciom zdjęcie lizawki – dzieci próbują rozpoznać, co to jest i do czego służy. R. wyjaśnia przydatność lizawki dla zwierząt. Dzieci zapamiętują wyrazy do czytania globalnego: sarna, lizawka

Dzieci rozpoznają na obrazku ptaki: wróble, sikorki, gile czy wrony. Poznają ptaki pozostające z nami przez zimę.

R. wyjaśnia:

Ptaki są mądre i szybko się uczą. Jeżeli zaczniemy karmić je jesienią, wsypywać pokarm do karmników, to szybko nauczą się, że jest to bufet przygotowany dla nich. Dzięki temu, gdy spadnie śnieg i wszystko wokół przykryje, ptaki będą wiedziały, że w karmniku czeka na nie jedzenie.

 

4. „Co lubią ptaki?” – zabawa dydaktyczna.

R. kładzie na stoliku różne produkty spożywcze:

smalec, ziarna zbóż, gotowy pokarm dla ptaków, kukurydzę, słoninę, chleb, bułki, cukierki, marchewkę. Dzieci wybierają te produkty, które są przeznaczone dla ptaków. R. wyjaśnia dzieciom, dlaczego ptaki nie powinny jeść pieczywa (zawiera nadmiar soli, szybko się psuje, powoduje choroby ptaków).

5. „Wróbelki” – zabawa ruchowa

R. rozkłada kilka dużych obręczy (można wykorzystać sznurek) obok obręczy kładzie cyfrę: 1,2,3,4.  Dziecko udające wróbelka porusza się po sali w rytmie piosenki. Gdy muzyka cichnie, odwraca się w stronę R. i słucha dźwięków bębenka (lub klaśnięcia).  Ile razy R. uderzy w bębenek lub klaśnie, do gniazda z tą cyfrą trafi dziecko. Zabawę powtarzamy kilkakrotnie.

6. Praca z KP 2.17–18 – wycinanie i układanie historyjki obrazkowej, rozwijanie myślenia przyczynowo - skutkowego, doskonalenie umiejętności opowiadania, stosowanie określeń następstw czasowych: najpierw, potem.

Dodatkowo:

Kochani 6 grudnia obchodzimy Mikołajki, dlatego przygotujcie się do nich już dzisiaj, oto moje propozycje:

- obejrzyjcie „Wideo od Mikołaja” 

https://www.youtube.com/watch?v=kM7UHL6xcwI

-może napiszecie list do Mikołaja z prośbą o prezenty?

-narysujcie portret Mikołaja i przynieście go do przedszkola, a Wasze prace wręczymy Mikołajowi, kiedy nas odwiedzi.

 

 

 

 

 

  

02.12.2020 r. (środa)

Temat: Ciepło- zimno.

1. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych na prawidłową postawę ciała. Naśladujemy zwierzęta.

https://www.youtube.com/watch?v=2BQCcIjudZ8&t=150s

 

2. „Ciepło – zimno” – zabawa. Dziecko odwraca się tyłem R. chowa wybraną zabawkę w pokoju tak, aby była minimalnie widoczna.

Na hasło : Prosimy!  Dziecko  porusza się po pokoju, szukając zabawki. R. pomaga mu, mówiąc: Ciepło (warm), Gorąco (hot), gdy zbliża się do zabawki, oraz: Zimno (cold), gdy się od niej oddala. Zabawa może być prowadzona w języku angielskim.

 

3.„Taniec z termometrem” – zapoznanie z wierszem.

R. pokazuje dziecku duży okienny termometr rtęciowy jako kukiełkę. Przedmiot jest do połowy owinięty szalikiem. R. mówi wiersz i manipuluje kukiełką tak, jakby ta prowadziła z R. rozmowę.

 

Taniec z termometrem

Tadeusz Śliwiak

 

Powiedz, proszę, czemu chodzisz w takim

grubym swetrze,

drogi panie, miły panie, panie termometrze?

Gdybym nie miał tego swetra,

zmarzłbym tu okropnie.

Przecież zima, straszny mróz tu,

minus dziesięć stopni.

Nie wiedziałem, termometrze, żeś ty taki piecuch.

Zatańcz z nami w koło, to ci będzie cieplej nieco.

Oj, nie mogę, gdyby słupek rtęci poszedł w górę,

urządziłaby mi zima straszną awanturę.

 

4.„Termometr” – poznanie zasad działania termometru.

R. pokazuje dzieciom ilustracje różnych rodzajów termometrów. Dziecko określa, do czego służą termometry, dlaczego są potrzebne. R. wyjaśnia, że są różne miary: jabłka kupujemy na wagę, czyli na kilogramy, dekagramy, gramy, czas mierzymy w godzinach, minutach, sekundach, a temperaturę powietrza – w stopniach. Na przykładzie termometru okiennego rtęciowego R. zapoznaje dziecko z zasadami jego działania (co oznacza kolor niebieski, a co czerwony). Dziecko odszukuje cyfrę 0, a R. dodaje, że gdy słupek rtęci spada poniżej 0 stopni, mówimy, że jest ujemna temperatura, czyli jest zimno i woda zamarza: tworzą się sople na dachach i rynnach, a kałuże skuwa lód. Kiedy zaś słupek rtęci znajduje się powyżej poziomu 0 stopni, temperatura jest dodatnia, a woda nie zamarza. Im wyżej sięga słupek rtęci, tym jest cieplej, im niżej – tym zimniej. R. pokazuje dziecku 2 termometry, z których jeden wystawia za okno. Po zabawie ruchowej dzieci sprawdzają, jak zmieniła się temperatura.

5.„Ciepło – zimno” – zabawa ruchowo-ortofoniczna.

Dziecko porusza się  przy dźwiękach dowolnej muzyki. Na hasło: Ciepło! naśladuje spacer, opalanie się na plaży, pływanie w wodzie, jazdę rowerem. Gdy usłyszy hasło: Zimno!, mówią brrr i hu-hu, naśladuje rozcieranie rąk, chucha w dłonie, tupie nogami.

6.„Ubrania na ciepło i na zimno” – zabawa dydaktyczna.

Na dywanie R. rozkłada różne ubrania: 5 różnych letnich nakryć głowy, a także po 5 szalików, czapek zimowych, spodni, swetrów i bluz. Zadaniem dziecka jest posegregowanie ich na takie, które zakładamy, gdy jest ciepło, oraz te, które przydadzą się w zimne dni. R. proponuje zapakować letnie ubrania do pudełka, podpisać i schować do szafy. Dziecko przelicza letnie nakrycia głowy, na pudełku przykleja napis: na lato oraz kartonik z 5 kropkami. Segreguje zimowe ubrania według rodzaju, przelicza, oznacza je kartonikiem z pięcioma kropkami. R. demonstruje cyfrę 5, omawia jej wygląd.

7. „Pięć paluszków” – pamięciowe opanowanie wiersza.

 

Pięć paluszków

Anna Edyk-Psut

Jest pięć kropek na biedronce,

Pięć paluszków mam przy rączce.

Mogę nimi zbierać klocki,

Głaskać kotka, kręcić loczki...

Trzymać nimi kredki, łyżki,

Z plasteliny lepić myszki.

A gdy przyjdzie sroga zima,

To je w rękawiczce trzymam.

R. mówi wiersz Anny Edyk-Psut. Gestykuluje, naśladując opisywane czynności. Następnie zadaje pytania:

Ile jest palców u jednej dłoni? Co robiły palce w wierszu? Co jeszcze można robić palcami?

Następnie R. ponownie recytuje wiersz, a dziecko, gestykulując, dopowiada końcówki wersów.

 

8.„Zabawa z rękawiczką” – zabawa ruchowa.

Na dywanie dziecko rozkłada rękawiczki pięciopalcowe. Porusza się przy dowolnej muzyce cwałem bocznym po sali, a gdy melodia cichnie, zatrzymuje się, wybiera dowolną rękawiczkę i siadają obok niej. Na hasło R.:

Odliczamy! dziecko zagina kolejno palce w rękawiczce i liczy od 1 do 5, a potem od 5 do 1. Zabawę można też poprowadzić w języku angielskim.

 

9.Praca z KP2.2 – wprowadzenie cyfry 5, ćwiczenia w przeliczaniu, rozwijanie logicznego myślenia.

 

10.”Moja dłoń” – zabawa plastyczna. Odrysuj na kartonie swoją dłoń, a potem dorysuj paznokcie, zegarek albo pierścionki. Na każdym palcu napisz kolejno cyfry 1, 2, 3, 4, 5. Powodzenia.

W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźkę, określającą Wasz nastrój.

Dbajcie o siebie :) Pozdrawiamy!

 Temat kompleksowy: "Coraz zimniej"

Data: 1.12.2020

Temat dnia: "Lód i lody"

 

1. Ćwiczenia i zabawy ruchowe na rozgrzewkę - zabawy z Lulisią 

Link do zabawy

2. Zabawa ruchowa "Na Lodowisku" - Dzieci naśladują zakładanie i zapinanie butów, a także pierwsze kroki na lodzie. Następnie naśladują jazde na łyżwach, próbują robić piruety

3. Zabawy badawcze z lodem- 

Link do zabawy

Link do zabawy

4. "Bezpieczni na lodzie" - prezentacja dotycząca bezpieczeństwa dzieci i dorosłych  przebywających na zamarzniętych zbiornikach wodnych. 

LINK DO PREZENTACJI

5. "Poznajemy literkę Y i y" - wprowadzenie małej i wielkiej litery Y i y

Y    y        Y         y

Y   Y    y          Y

Analiza i synteza słuchowa wyrazów. Wysłuchiwanie głoski "y" w wygłosie i śródgłosie

Lody                                  Dym                                 

Koty                                  Rym

Domy                               Rynna

Myszy                             Dywan

 

Proszę przeczytać sylaby: dy, my, ty, ly, ky

Wyszukaj w gazecie litery "y" i zatocz wokół nich czerwoną pętelkę. Policz ile udało Ci się znaleźć liter.

6. Wykonanie zadania w książce KP2. str 20-21

7. Zabawa manualna- "Wędrująca śnieżynka"-  doskonalenie chwytu pęsetowego.                                           

 Na płatku kosmetycznym dziecko rysuje mazakiem śnieżynkę. Następnie próbuję ją chwycić klamerką i przenosić w różne miejsca. Chwyt powtarza kilkukrotnie. Śnieżynka nie może spaść.

8. Wyklejanie konturu literki "Y" i "y" plasteliną

9. Utrwalenie literki "Y"- śmieszny filmik 

Link do filmu

10. W dowolnym momencie dnia wybierz z rodzicem buźke określającą twój nastrój.

W ciągu dnia pamiętaj o higienie rąk, stosowaniu zwrotów grzecznościowych i samodzielności. Zachowaj bezpieczeństwo podczas zabaw na swoim podwórku i spacerze. Miłego dnia.

 02.11.2020

Temat: Polska moja ojczyzna - jak powstało państwo Polskie

 

1. "Na powitanie i na rozgrzewkę"- zachęcenie dziecka do udziału w  tańcu 

Link do zabawy

2. Zestaw ćwiczeń porannych

Link do ćwiczeń

Kochani pamiętajcie o myciu rąk po zabawie  i przed posiłkiem

3. "O Lechu u Białym Orle" - praca z legendą. Wdrażanie dziecka do uważnego słuchania tekstu czytanego przez rodzica, poznanie historii powstania państwa Polskiego

O Lechu i białym orle

(na podstawie legend „O Lechu, Czechu i Rusie” oraz „O Lechu i białym orle”)

Bardzo dawno temu, kiedy jeszcze nie było miast, ludzie tworzyli plemiona. Żyli zgodnie, pomagali sobie wzajemnie. Na czele plemion stali trzej bracia: Lech, Czech i Rus. Byli odważni i waleczni, ale też mądrzy i sprawiedliwi. Bracia patrzyli na swój lud i cieszyli się, że staje się coraz większy. Zauważyli jednak, że zaczyna brakować pożywienia, dlatego postanowili ruszyć w świat i znaleźć dla siebie nowe miejsce do życia. Zebrali swój cały dobytek na wozy, zaprzęgli konie i wyruszyli w podroż. 

Długo wędrowali przez lasy i pola. Przemierzyli wysokie góry i szerokie rzeki. Po drodze Czech i Rus uznali, że znaleźli dobre miejsca na nowy dom i odłączyli się od pochodu, a Lech ze swoimi ludźmi wędrował dalej. Lech bardzo kochał swoich poddanych, postanowił więc znaleźć cudowną krainę, w której wszyscy będą szczęśliwi.

Po długiej wędrówce drużyna Lecha była bardzo zmęczona, dlatego władca zarządził odpoczynek. Ludzie rozpalili ogniska, poili konie w rzece i odpoczywali w cieniu rozłożystych drzew. Lech rozejrzał się dookoła, zobaczył rzekę pełną ryb i urodzajne pola i pomyślał: „Ta ziemia wygląda na dobre miejsce do życia dla mnie i moich poddanych. Gdybym tylko dostał jakiś znak, dzięki któremu upewnię się, że wybrałem dobrze i powinniśmy tu zostać…”. Nagle usłyszał trzepot skrzydeł. Uniósł głowę i zobaczył niezwykłego białego ptaka, który wyglądał dostojnie na tle zachodzącego słońca, krążył nad polaną, jakby chciał powiedzieć: „To jest moje miejsce, moje lasy i wody”. Po chwili obniżył lot i przysiadł na drzewie. Lech dojrzał ogromne gniazdo, a w nim pisklęta. Orzeł spokojnie zaczął je karmić.

Lech zwołał swoich ludzi, wskazał im majestatycznego ptaka i powiedział: „To piękna kraina. Widzę gęste lasy pełne zwierzyny, żyzne ziemie, które wykarmią nasz lud, i szerokie rzeki z mnóstwem ryb. Nie dziwię się, że ten piękny ptak wybrał to miejsce do życia. Postanowiłem, że i my tutaj zostaniemy. A ten orzeł, który także wybrał sobie to miejsca na dom, to dobra wróżba. Gdy się tu osiedlimy, będzie nas zawsze ochraniał”.

I odtąd mieszkali razem: biały orzeł w gnieździe na wielkim dębie i Lech ze swoim plemieniem, które nazywało się Polanie, na ziemiach pełnych drzew i kwiatów. Na polanie niedaleko orlego gniazda zbudowano osadę, która szybko zmieniła się w małe miasteczko. Na pamiątkę orlego gniazda nazwano ją Gnieznem, a biały orzeł na czerwonym tle stał się herbem państwa Polan– Polski, która wzięła swój początek od Lecha.

Po odczytaniu tekstu rodzic pyta: Jak nazywali się trzej bracia? Który z nich wędrował ze swoimi ludźmi najdłużej? Jak wyglądała kraina, którą wybrał dla swoich ludzi Lech? Co zobaczył Lech nad polaną? Jak zachowywał się orzeł? Jak zachował się Lech, co możemy o nim powiedzieć? Dlaczego orzeł jest godłem Polski? Jak nazywała się osada, którą założył Lech? Skąd wzięła się nazwa naszego państwa? Rodzic upewnia się, że dzieci znają wydarzenia z legendy i umieją je opowiedzieć w odpowiedniej kolejności.

4. Pokoloruj godło Polski 

Link do dużego formatu

5. "Orzeł - Król ptaków" - rozwijanie zainteresowań przyrodniczych

1. Bielik to duży ptak, którego długość sięga nawet do 90 cm. Rozpiętość skrzydeł dochodzi do 270 cm. Samice są ogólnie większe oraz cięższe od samców. Waga maksymalna to nawet 6 kg.

2. Dieta bielika składa się głównie z innych zwierząt. Najczęściej poluje on na ryby, które łapie szponami w locie lub nawet płytko nurkuje. Innymi zwierzętami, które muszę obawiać się bielika to inne małe ptaki, gryzonie, a nawet króliki.

3. Gniazda bielika należą do jednych z największych wśród budowanych przez ptaki. Ich średnica może dochodzić do 2 metrów, a waga nawet do 1 tony. Ulubionym miejscem lokowania gniazda są korony wysokich drzew. Niestety z powodu dużego ciężaru gałęzie czasami łamią się i dochodzi do nagłego upadku gniazda z pisklętami.

4. W gnieździe bielika mogą znaleźć się od dwóch do trzech jaj. Ich wysiadywanie zajmuje około 40 dni i to zadanie przypada samicy. Pisklęta osiągają samodzielność po około 2-3 miesiącach.

5. Bielik jest bardzo związany z naszym krajem. To właśnie jego wizerunek prawdopodobnie widnieje na godle Polski.

6. "Wielka wyprawa" - zabawa ruchowa. Dzieci naśladują sposób poruszania się określonego pojazdu utrwalając sobie znane miejsca z Polski.

- płyniemy łódką do Gdańska

- lecimy samolotem do Krakowa

- jedziemy rowerem do przedszkola

- jedziemy pociągiem w góry itp.

7. Utrwalamy wiadomości o polskich symbolach narodowych